Tanıdıktı bir zamanlar sevdalar

Karanlıklar içinde

Süzülen bir ışık

Işıklı yol gibiydi sevdalar

Sonra…

Sonra elinde sihirli değnek

Bir cadı geçti yaşamımdan

Süpürgeden aracına binmiş,

Bir daire çizdi dünyamda.

Güneşimin ışıkları,

Uzayın kara deliklerine,

Aktı, gitti…

Ayım geceleri doğmaz,

Işık vermez oldu…

Ay karanlığa döndü gecelerim.

Bir bir soldu, kurudu

Boynunu bükerek kaldı,

Gönül bahçemin ağaçları.

Bitkileri, çiçekleri,

Gülleri, nergisleri, karanfilleri

Kurudu göllerim, göletlerim

Çıkmaz oldu Nilüferlerim…

Taşlaştı yeryüzümün karları

Kardelen çiçeklerim,

Karları delip,

Güne doğmaz oldu…

Soldular kar altında bir bir.

Mevsimler tek tek,

İç içe akıp birleşti,

Yalnızca, karakışım kaldı…

Ve benim umutsuz, umutlarım

Doğmadan soldular…

Tanıdık sevdalar yabancı,

Seven kalpler sevmez oldu…

Bir zamanlar

Tanıdık olan sevgiler,

Artık, yabancıydı bana…

Aşka bedel değildi ömürler,

Acımasızdı sevgililer,

Bir bir bırakıp gittiler…

Unuttular, unutmaya zorladılar

Gönül unutmadı amma,

Hepsi yalan oldular.